Bilimlerin çağındayız: deneysel, soğuk, hesaplayıcı. Gerçek artık sadece matematiksel bir formül: ruhsuz, katı, maddi.
Derealizasyon/Depersonalisazyon tüm tramvatik ve yıkıcı unsurlarıyla, nihayetinde yapay gerçekliklerden bir “uyanış” biçimidir, gerçekliğin rüyâsal öğesine bir içgörüdür - asıl acı verici de budur.
Paul Valery’yi okurken, dünyaya olan bakış açımızın ne kadar farklı olduğunu anlıyorum – ve bu iyi bir şey. Valery beni düşünmeye, içsel bir tartışmaya zorluyor.
Ben dahil bir rüya ise algıladığım her şey, o vakit henüz doğmamış bir evrenim ben.
"Her şey rüyaysa, artık rüyâlar yoktur."
– Paul Valery
Gerçekliği içimde ararken dışıma düştüm, ama dışımda olan koca bir düştü. İçime döndüğümde, dışsal olanın bir parçası olduğumu anladım: aynı düşün parçası.
Ünme = övme demektir. Düşünme kelimesinin içinde saklıdır. Düş-ünmek.
Düşünmek düşü över, düşü çağırır, düşün içine düşürür.
Çocuksu gözlerle baktım hep dünyâya, zihnimin kuyularında ip atladım, bir gün o ipe takıldım, ipler ruhuma dolanıverdi, ruhum da gerçekliğin çıplaklığına.
Tanrı, bir düş mühendisidir.
Görmezden gelinen yara yuva yapar, istila eder insanın ruhunu.
A b c d e f g h i j k la-la-lala-la m n o p q r s t u v w x y z.
Günaydın, ey mâvi dünya!
Sonsuzluğun cilvesi: Evrenin her bir noktası, onun merkezidir.
Düşünce ile kalem arasında daima bir ihtilâf vardır.
Yıldızların ihtişamı, mesafelerinden gelir.
“Bizden nasıl bu kadar uzakta olunabilir! Bu denli dışımızda!” diye hayrete düşer gözleri parlayan çocuk.
Felsefe, toplumsal etkisini kaybetmiş, ehlileştirilmiş bir disiplin olarak üniversitelerin koridorlarında artık tehlikesiz bir varlık sürdürmekte. Felsefe, salt akademik faaliyete indirgenmiş, profesörlerin eline düşmüştür – bu nedenle sanatsal kimliğini de yitirmiştir.
Dışarıdan görünen dış yüz: Zevahir. Keşfedilmeden yargılanmış iç yüz: Dilhun.
Yabancı bir gezegene ayak basmışcasına tanıyamadığım bir duyguyla karşılaştım: Neşe.