Başka birinin acısına tanık olup kendimizinkini küçümsemek niye? Kendi acımızın geçerli olabilmesi için dünyadaki en ağır acıya sahip olmamız mı gerekiyor ki? Bu ölçüyü anlayamadım ben.
Şunu da duyuyorum bazen: "Bak, senden daha kötü durumda olan biri bile bir şeyler yapıyor, sen de yapmalısın." Bir başkasının acısı sadece bizi terbiye etmek için kullanılan bir malzeme midir ki? Bu tür telkinlerde sanki insan siliniyor gibi geliyor bana.