En üst makamlarda erdemli insanlara niye nadiren rastlarız? Hele ki söz konusu siyasetse.
Erdemli bir duruş, üst mevkilere giden yolda pek karşılık bulmuyor anlaşılan. Aksine sistem, daha çok kendisine sorgusuzca itaat edenleri yükseltiyor.
Köklü değişimlerin hayata geçirilebildiği asıl mecra siyaset olduğu için, sistem özellikle erdemlilerin siyasetin üst kademelerine ulaşmasını engellemeye çalışır.
Kim bu sistem? Başta: büyük sermaye sahipleri ve onlara dalkavukluk eden, kilit mevkilerdeki siyasetçiler. Aralarındaki ilişki karşılıklı çıkara dayanıyor. Bu arkadaşlar hiç isterler mi erdem sahibi birinin yükselip başka bir düzenin, hakkaniyetli bir düzenin mümkün olduğunu göstermesini? Bu ihtimalden bile ödleri kopuyor. Yasakçılık da buradan doğuyor: mevcut düzeni koruma refleksi. Bu korku büyüdükçe, eleştiri dahi tehdit olarak görülüyor.