Çocukluğumdaki o aile kalabalığını çok özlüyorum. Halalarımı, teyzelerimi, dayımı, şirin kalpli anneannemi, amcamla babamın hararetli tartışmalarını, o aniden verilen kararları, hadi deyip yola koyuluşlarımızı, etrafımı saran o diri ve yoğun yaşamı. Her şey çok sesli ve taşkındı, ama çok da sevgi doluydu. Sanki her an her şey olabilecekmiş gibi bir duygu vardı havada, capcanlıydı her şey, samimiydi. Gördüğüm sevgi beni büyülerdi. Ruhumun sahiden evinde olduğunu hissederdim. O günlerin üzerinden ne kadar da çok zaman geçti. Vedalar ne zor. Hasret ne zor. Geçmiş ve hasret. Eylül ve hüzün.