Sonsuz evrenin alelâde bir köşesinde tam şu an bu satırları yazıyorum.
Ne tuhaf bir duygu: evrenin varlığı, bir gezegende hayatın ortaya çıkması, her gün yeniden doğan, dünyaya hayat veren bir güneşin olması, suyun akması, ağaçların yeşermesi. Ne de güzel süzülüyor uzakta eşsiz bulutlar. Hayrete kapılmış bir çocuk gibi algılıyorum her şeyi, yüreğim sevinçle dolup taşıyor.