Hayatın anlamsız ve bu yüzden katlanmaya değmez olduğu içgörüsü, en nihai bir idrakten doğmuş olsa bile, perspektifseldir - ki kuşkunun kendisi de kuşkuyla karşılanabilir ve bu da sonsuz bir gerilemeye yol açar (infinite regress).
Bu gerilemeyi sürdüren unsur, evrenin nötr doğasıdır - fakat insanın bir değer koyucu varlık olarak belirmesiyle bu nötrlük (kayıtsızlık) tesire uğrar ve bu nedenle hayat pekâlâ katlanılmaz hissedilebilir. Ancak aynı şekilde, hayatı hayret ve sevinç uyandıran bir mucize olarak algılayan ve kutsayan biri, daha az haklı değildir.