Barış Bıçakçı’nın bir eserinde geçen şu hoş anlatım:
Cemil düştüğünde, Nazlı’nın onu kaldıracağını biliyor. Hatta bu sahneyi zihninde canlandırmaktan hoşlanıyor: Cemil yerde, Nazlı onu kaldırmak için eğilip elini uzatmış, bukleli saçı yanaklarına düşmüş, boynu bir kuş yuvası gibi görünüyor ve bakışlarında uzaktaki dağlara özgü bir şefkat seziliyor.