Hayatın anlamsız olduğu ve bu yüzden katlanmaya değmez sayıldığı içgörüsü, en nihai bir idrakten doğmuş olsa bile, perspektifseldir; zira kuşkunun kendisi de kuşkuyla karşılanabilir ve bu durum sonsuz bir gerilemeye (infinite regress) yol açar.
Bu gerilemeyi mümkün kılan unsur, evrenin nötr doğasıdır. Ne var ki insan, bir değer koyucu olarak belirdiği anda bu nötrlük etkilenir; bu nedenle hayat pekâlâ katlanılmaz olarak deneyimlenebilir. Ancak hayatı hayret ve sevinç uyandıran bir mucize olarak algılayan ve kutsayan biri, bu bakımdan daha az haklı değildir.